شعر و ادب پارسی

شعر و ادب پارسی

غزل 296 فیض کاشانی

خوشا آندل که ماوای تو باشد
بلند آن سر که در پای تو باشد

فروناید بملک هر دو عالم
هر آنسر را که سودای تو باشد

سرا پای دلم شیدای آنست
که شیدای سرا پای تو باشد

غبار دل بآب دیده شویم
کنم پاکیزه تا جای تو باشد

خوش آن شوریدهٔ شیدای بی‌دل
که مدهوش تماشای تو باشد

دلم با غیر تو کی گیرد آرام
مگر مستی که شیدای تو باشد

نمیخواهد دلم گل گشت صحرا
مگر گل گشت که شیدای تو باشد

خوشی در عالم امکان ندیدم
مگر در قاف عنقای تو باشد

ز هجرانت بجان آمد دل فیض
وصالش ده اگر رای تو باشد

علامه فیض کاشانی